ஜேன் குடால், குரங்குகள் தொடர்பான விலங்கியல் அறிவியலின்  எல்லைகளை விரிவுபடுத்திய ஒரு மாபெரும் சாதனையாளர். சுமார் 65 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, ஆப்பிரிக்காவின் கோம்பே காட்டுச் சிம்பன்ஸிகளின் சமூக, குடும்ப மற்றும் ஆழமான உணர்வுபூர்வமான வாழ்க்கையைப் பற்றி அவர் மேற்கொண்ட அரிய ஆய்வுகள், விலங்குகளின் மீதான நமது பார்வையை அடிப்படையில் மாற்றியமைத்தன. சிம்பான்சி குரங்குகள் மனிதரைப் போல சிக்கலான பிரச்சனைகளை தீர்க்கும்  சிந்திக்கும் திறன் உடையவை என ஆய்வுப் பூர்வமாக நிறுவியவர். 

2025 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 1 ஆம் தேதி, தனது 91வது வயதில், அமெரிக்காவின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில் ஒரு சொற்பொழிவுச் சுற்றுப்பயணத்தின்போது அவர் காலமானார். தன் இறுதி நாட்களில் கூட, மனிதர்கள் இயற்கையுடன் இணக்கமாக வாழ வேண்டும் என்ற தனது முக்கிய லட்சியத்தில் அவர் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தார்.

அவர் விட்டுச் சென்ற இந்த மரபு, எண்ணற்ற விஞ்ஞானிகளுக்கும் சூழலியல் ஆர்வலர்களுக்கும் பெரும் உத்வேகத்தை அளிப்பதாக இன்றும் நீடிக்கிறது. தன் மறைவுக்குச் சற்று முன்பு, நியூயார்க்கில் நடந்த காலநிலை வார நேர்காணலில், அவர் ஓர் ஆழமான உண்மையைப் பதிவு செய்தார்: “நாம்தான் இந்தப் பூமியில் வாழும் மிகவும் அறிவுள்ள உயிரினம் என்று நான் எப்போதும் சொல்வேன். ஆனால், நாம் புத்திசாலிகள் அல்ல. நீங்கள் உண்மையாகவே புத்திசாலியாக இருந்தால், உங்களது ஒரே வீட்டை (பூமியை) நீங்களே அழிக்க மாட்டீர்கள்.”

இளமைப் பருவ ஆர்வமும் ஆப்பிரிக்கக் கனவும்

ஜேன் குடாலுக்கு மிகச் சிறு வயதிலிருந்தே விலங்குகளை உன்னிப்பாகக் கவனிப்பதில் அலாதி ஆர்வம் இருந்தது. அவருக்கு நான்கு வயதானபோது, ஒரு கோழி எப்படி முட்டை இடுகிறது என்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் மேலோங்கியது. அதற்காக, ஒரு நாள் முழுவதும் கோழிக்குடிலுக்குள் பதுங்கிக் கிடந்து மணிக்கணக்கில் காத்திருந்தார். மகள் காணாமல் போனதைக் குறித்துக் கவலைப்படாமல், ஜேன் திரும்பி வந்ததும், அவரது தாய் பொறுமையாக அவர் கேட்ட அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் விளக்கமளித்தார். எட்டு வயதிற்குள், குடால் ஒரு உறுதியான இலக்கை வகுத்திருந்தார்: எப்படியாவது ஆப்பிரிக்காவுக்குச் சென்று காட்டு விலங்குகளுடன் வாழ வேண்டும்.

தனது 12 வயதில் அவரது பெற்றோர் விவாகரத்துப் பெற்றபோதும்கூட, அது ஜேனின் லட்சியத்தை மாற்றவில்லை. உயர்நிலைப் பள்ளியை முடித்த பிறகு, ஆப்பிரிக்கா பயணத்திற்குப் பணம் சேமிப்பதற்காக, அவர் ஒரு தனியார் உணவு விடுதியில்  வேலைகளைச் செய்தார். இறுதியாக, 1957 ஆம் ஆண்டு, அவரது நண்பர் ஒருவர் கென்யாவுக்கு அழைப்பு விடுத்தபோது, தன் சேமிப்புப் பணத்தைக் கொண்டு அந்தப் பயணத்தைத் தொடங்கினார்.

லீக்கி உடனான சந்திப்பும் கோம்பேவின் தொடக்கமும்

கென்யாவில் இருந்தபோதுதான், ஜேன் குடாலுக்கு புகழ்பெற்ற தொல்லுயிரியல் ஆராய்ச்சியாளர் டாக்டர் லூயிஸ் லீக்கியைச் (Dr. Louis Leakey) சந்திக்கும் அரிய வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ஜேனின் துடிப்பான ஆர்வத்தையும், விலங்குகளைப் பற்றிய உள்ளுணர்வு அறிவையும் கண்ட லீக்கி, அவருக்கு ஆப்பிரிக்கப் பயண வழிகாட்டியாகவும், செயலராகவும் வேலை வழங்கினார்.

லீக்கி, சிம்பன்ஸிகள் குறித்த நீண்டகால ஆய்வுக்காக ஜேன் குடாலைத் தேர்வு செய்தார். சிம்பன்ஸிகள், மனிதனின் நெருங்கிய உறவினர்கள் என்பதால், அவற்றின் நடத்தை குறித்த ஆய்வு, ஆதிகால மனிதர்களின் நடத்தை பற்றிய முக்கியத் தகவல்களை வழங்கக்கூடும் என்று லீக்கி திடமாக நம்பினார்.

1960 ஆம் ஆண்டு, தனது 26வது வயதில், ஜேன் குடால் தான்சானியாவின் கிழக்குக் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள கோம்பே நீரோடை தேசியப் பூங்காவில் (Gombe Stream National Park) தனது ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கினார். ஓர் இளம் பெண் தனியாகக் காட்டில் தங்குவது பாதுகாப்பு விதிமுறைகளுக்கு எதிரானது என்று பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததால், ஜேனுக்குத் துணையாக அவரது தாய் வான் (Van) உடன் சென்றார். முறையான உயிரியல் கல்விப் பட்டம் எதுவும் இல்லாத ஒரு பெண், உலகின் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விலங்கு ஆய்வுப் பணிகளில் ஒன்றைத் தொடங்குவது அந்தக் காலகட்டத்தில் ஒரு புரட்சிகரமான நிகழ்வாகவே கருதப்பட்டது.

சிம்பன்ஸி உலகின் புரட்சிகரமான கண்டுபிடிப்புகள்

ஆரம்ப நாட்களில், சிம்பன்ஸிகள் குடாலைக் கண்டு பயந்து ஓடி மறைந்தன. பல மாதங்கள் அவர் பொறுமையாகக் காத்திருந்த பிறகுதான், அவை மெதுவாக அவரைத் தங்கள் அருகில் இருக்க அனுமதித்தன. குடால், ஆய்வின் பாரம்பரிய முறைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, சிம்பன்ஸிகளுக்கு எண்கள் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக பெயரிட்டார். டேவிட் கிரேபியர்ட் (David Greybeard), கோலியாத் (Goliath), மைக் (Mike) போன்ற பெயர்களை அவர் வழங்கினார். இந்த முறை, விஞ்ஞானிகள் மத்தியில் விமர்சனத்துக்குள்ளானாலும், இதுவே பின்னர் விலங்குகளைப் பற்றிய தனிப்பட்ட மற்றும் ஆழமான உணர்வுபூர்வமான புரிதலுக்கு வழிவகுத்தது.

1960 ஆம் ஆண்டில், குடால் சிம்பன்ஸிகளின் நடத்தையில் ஒரு மகத்தான திருப்புமுனையைக் கண்டறிந்தார். டேவிட் கிரேபியர்ட் என்ற சிம்பன்ஸி ஒன்று, ஒரு குச்சியை எடுத்து, அதன் இலைகளை அகற்றிக் கூர்மையாக்கி, அதை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தி கரையான்களைப் பிடித்து உண்டதைக் கண்டார். அதுவரை, “கருவிகளைப் பயன்படுத்துவது மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உரியது” என்றே அறிவியல் உலகம் உறுதியாக நம்பி வந்தது. இந்தக் கண்டுபிடிப்பை லீக்கியிடம் அவர் தெரிவித்தபோது, லீக்கி மிகவும் பின்வரும் ஒரு கருத்தைக் கூறினார்: “இப்போது, நாம் மனிதனை மீண்டும் வரையறுக்க வேண்டும், அல்லது சிம்பன்ஸியை மனித இனமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.“

குடாலின் தொடர்ச்சியான ஆய்வுகள், சிம்பன்ஸிகள் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவது மட்டுமின்றி, மனிதர்களைப் போலவே அவர்களுக்குள்ளும் நீடித்த உணர்வுபூர்வமான உறவுகள், குடும்பப் பிணைப்புகள், சிக்கலான சமூகம், பொறாமை, சில சமயங்களில் பயங்கரமான மூர்க்கத்தனம் ஆகியவை கூட இருப்பதை உறுதிப்படுத்தின. இந்த விலங்குகள் மனிதனைப் போல தனித்துவமான குணாதிசயங்களையும், மனதையும், ஆழமான உணர்வுகளையும் கொண்டிருப்பதை குடால் உலகுக்குத் தெளிவுபடுத்தினார்.

டாக்டர் லீக்கியின் வலுவான பரிந்துரையின் பேரில், எந்தவொரு இளங்கலைப் பட்டமும் இல்லாமலேயே, ஜேன் குடால் இங்கிலாந்தின் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் (Cambridge University) முனைவர் (PhD) பட்டப்படிப்பைத் தொடர அழைக்கப்பட்டார். அங்குள்ள பேராசிரியர்கள் அவரது முறையற்ற ஆய்வு முறைகளை (குறிப்பாக விலங்குகளுக்குப் பெயரிடுவது) கடுமையாக விமர்சித்தனர். இருப்பினும், அவர் தனது ஆய்வுகளில் உறுதியாக நின்று, 1966 ஆம் ஆண்டு விலங்கு நடத்தை துறையில் வெற்றிகரமாகத் தனது முனைவர் பட்டத்தைப் பெற்றார். இது அவரது அசாத்தியமான கள ஆய்வுகளுக்கு உலகளாவிய விஞ்ஞான அங்கீகாரத்தை வழங்கியது.

ஆராய்ச்சியிலிருந்து உலகளாவிய ஆர்வலர் நிலைக்கு ஒரு மாற்றம்

1986 ஆம் ஆண்டு, ஜேன் குடால் ஒரு முக்கியமான மாநாட்டிற்குச் சென்றபோது, ​​அவரது வாழ்க்கைப் பயணத்தின் இலக்கு ஒரு பெரிய மாற்றத்தைச் சந்தித்தது. சிம்பன்ஸிகள் உலகம் முழுவதும் வேட்டையாடப்படுவதையும், அவற்றின் வாழ்விடங்கள் பெருமளவில் அழிக்கப்படுவதையும் அவர் அறிந்தார். அன்றிலிருந்து, அவர் காடுகளின் தனிமையான அமைதியிலிருந்து வெளியே வந்து, உலகெங்கிலும் சுற்றுப்பயணம் செய்து, மனித உரிமைகள், வனவிலங்கு பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல் நீதி, மற்றும் காடுகளை அழிப்பதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் குறித்துத் தொடர்ந்து பேசும் ஓர் உலகளாவிய விலங்குநல ஆர்வலராக மாறினார்.

சிம்பன்ஸிகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், தனது ஆராய்ச்சிக்கு ஆதரவளிப்பதற்கும், ஆப்பிரிக்கச் சமூகங்களுக்கு அதிகாரமளிப்பதற்கும், அவர் 1977 ஆம் ஆண்டில் ஜேன் குடால் நிறுவனம் (Jane Goodall Institute – JGI) என்ற அமைப்பை நிறுவினார். மேலும், இளம் தலைமுறையினரை ஊக்குவிப்பதற்காக, 1991 ஆம் ஆண்டில் ரூட்ஸ் & ஷூட்ஸ் (Roots & Shoots) என்ற உலகளாவிய தன்னார்வல இளைஞர் திட்டத்தைத் தொடங்கினார். இதன் மூலம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி அறிந்துகொண்டு, அதற்கேற்ற நடவடிக்கைகளை எடுக்க இளைஞர்கள் ஊக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

விருதுகளும் பட்டங்களும்

ஜேன் குடால் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் பல முக்கியமான விருதுகளையும் மரியாதைகளையும் பெற்றார். அதில் சில:

• 2002: ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சமாதான தூதுவராக (UN Messenger of Peace) நியமிக்கப்பட்டார்.
• 2004: இங்கிலாந்து ராணி இரண்டாம் எலிசபெத்தால், பிரிட்டிஷ் பேரரசின் தளபதியாக (Dame Commander of the Order of the British Empire – DBE) கௌரவிக்கப்பட்டார்.
• 2010: அவரது 50 ஆண்டுகால கோம்பே ஆய்வைக் கொண்டாட “கோம்பே 50” என்ற சர்வதேச நிகழ்வு கொண்டாடப்பட்டது.
• 2019: டைம் இதழ் அவரை உலகின் 100 மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க நபர்களில் ஒருவராகப் பெயரிட்டது.
• 2021: டெம்பிள்டன் பரிசைப் (Templeton Prize) பெற்றார்.
• 2022: நீண்டகால சிம்பன்ஸி ஆய்விற்காக ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் அறிவியல் தொடர்பு பதக்கம் பெற்றார்.
• 2023: நெதர்லாந்தில் ஆரஞ்சு-நஸ்ஸாவ் ஆணை (Order of Orange-Nassau) அதிகாரியாகக் கௌரவிக்கப்பட்டார்.

அவரது வாழ்க்கையின் கடைசி நொடி வரை, ஜேன் குடால் தான் வலியுறுத்திய “அறிவுக்கும் புத்திசாலித்தனத்திற்கும்” இடையிலான வேறுபாட்டிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். மனித குலத்தின் நிலையான முன்னேற்றம், சுற்றுச்சூழல் நீதி மற்றும் மனிதர்கள், விலங்குகள், சுற்றுச்சூழலுக்கு இடையேயான சமநிலை ஆகியவற்றை அடைவது அவர் தனது இறுதி இலக்காகக் கொண்டிருந்தார். டேவிட் கிரேபியர்ட் உட்பட அவர் நேசித்த சிம்பன்ஸிகள் குறித்த அவரது ஆழமான பங்களிப்புகளே, இன்று உலகளாவிய இன அழிவில் இருந்து குரங்கு இனதினை காக்கும் சுற்றுச்சூழல் இயக்கத்திற்கு அடித்தளமாக அமைந்தன.

அவர் 1977 ஆம் ஆண்டு நிறுவிய ஜேன் குடால் நிறுவனம் (Jane Goodall Institute – JGI), இன்று வனவிலங்குப் பாதுகாப்புப் பணிகளில் பெரும் பகுதியை அந்நிறுவனம் செய்கிறது. குறிப்பாக, கோம்பே தேசியப் பூங்காவைச் சுற்றியுள்ள சமூகங்களுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றி, அப்பகுதி மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதிலும், அப்பகுதியின் இயற்கைச் செல்வங்களைக் காப்பாற்றுவதிலும் அவ்வமைப்பு முனைப்புக் காட்டுகிறது. 2017 ஆம் ஆண்டில், இந்த நிறுவனம் கூகிள் எர்த்டுடன் (Google Earth) கைகோர்த்து, நவீன செயற்கைக்கோள் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, பூங்காவையும் அங்குள்ள சிம்பன்ஸிகளையும் மிகத் துல்லியமாகக் கண்காணிக்கும் பணியை மேற்கொண்டது.

ஜேன் குடால் தனது 80 வயதிற்குப் பின்னரும் சோர்வின்றிச் செயல்பட்டார். அவர் ஆண்டுக்கு சுமார் 300 நாட்கள் பயணம் செய்து, காலநிலை மாற்றம் குறித்து உலகத் தலைவர்களைச் சந்தித்தார்; பாதுகாப்புத் திட்டங்களைப் பார்வையிட்டார்; மேலும், இளைஞர்களுக்கான அவரது முக்கியச் சுற்றுச்சூழல் திட்டமான ‘ரூட்ஸ் & ஷூட்ஸ்’ குழுக்களுக்குத் தொடர்ந்து ஆதரவளித்தார்.

அவரது கடைசிக் கேள்வி “நாம் இந்தப் பூமியில் உள்ள அனைத்து உயிர்களுடனும் எப்படி சேர்ந்து வாழ வேண்டும்?” என்று கேட்ட ஒரு காலத்தால் அழியாத கேள்விதான்.